BUĞDAYIN TARİHÇESİ

Buğday, yaşı binlerle ölçülen bir besin maddesi. Anadolu’daki kazılarda, tarımının İsa’dan yedi bin yıl öncesine uzandığını gösteren izler bulunmuş. Buğdayın geçmişiyle ilgili bilgimiz eskiden ören yerlerinde bulunan yangın benzeri olaylar sonucunda, yüksek ısı altında havasız kalarak kömürleşerek korunabilmiş buğday tanelerine dayanıyordu.Bunları arkeobotanikçiler, yani arkeolojik kazılardan elde edilen bitki kalıntılarını botanik özellikleri açısından inceleyen bilim insanları sınıflandırıyordu. Bugün “biyomoleküler arkeoloji” teknikleriyle binlerce yıllık buğday tohumlarının içindeki çevresel ve kimyasal etmenlerle, genetik kalıtım materyali saptanmakta ve incelemeler yapılabilmekte. Buğday besleyici özellikleri bakımından diğer türlerden çok daha üstün bir bitkidir. Bugün yediğimiz buğdayın atasının da tohumları besleyiciydi. Ne var ki hem sapları uzundu, rüzgarlı günlerde eğilip kırılıyordu, hem de olgunlaşan tohumlar başaklardan çabuk dökülüyordu. Bu tür buğdayın hasadının zor ve verimsiz olduğunu da söyleyebiliriz. Kısa saplı ve başakları daha sert olduğundan taneleri dökülmeyen yabani türse, yeterince besleyici değildi. Sonunda bu iki bitkiyi melezleyip bugünkü buğdaya benzer bir tür yetiştirdiler. Sonra melezlemeler sürdü. Buğday çeşidi çoğaldı.